Wiczo Dikow
![]() Wiczo Dikow (1908) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 listopada 1861 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 5 maja 1928 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1879–1913 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 7 pułk piechoty |
Stanowiska | szef sztabu armii bułgarskiej |
Główne wojny i bitwy | Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wiczo Dionisiew Dikow (bułg. Вичо Дионисиев Диков, ur. 2 listopada 1861 w Beidaudzie, zm. 5 maja 1928 w Sofii[1]) – bułgarski i rosyjski wojskowy, generał piechoty, szef sztabu armii bułgarskiej (1907).
Życiorys
Był synem księdza prawosławnego Dionisie Dikowa[1]. Ukończył szkołę w Tulczy, a w wieku 16 lat jako ochotnik wziął udział w wojnie z Turcją (1877-1878) walcząc w korpusie gen. Apollona Zimmermana[2]. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii i otrzymał przydział do jednostki w Silistrze. W 1883 został skierowany do Rosji, gdzie odbywał służbę w 54 mińskim pułku piechoty[1]. Po ukończeniu rosyjskiej szkoły dla oficerów powrócił do Bułgarii i objął dowództwo kompanii w 7 presławskim pułku piechoty. W 1885 objął dowództwo pułku, w stopniu kapitana[1].
Wojna serbsko-bułgarska
Dowodzony przez Dikowa 7 pułk piechoty wziął udział w bitwie pod Sliwnicą (5-7 listopada 1885), w której bronił wzgórza Vishava przed atakami serbskiej dywizji szumadijskiej[1]. Dikow walczył także w bitwie pod Pirotem, a podległe mu oddziały operowały w rejonie rzeki Graesznicy[2]. Za udział w wojnie Dikow otrzymał Order Waleczności 3 klasy[1].
W sierpniu 1886 poparł zamach stanu rusofilów przeciwko ks. Aleksandrowi Battenbergowi, ale po konflikcie z oficerami pułku, którzy go nie poparli podał się do dymisji i wyjechał z kraju[1]. W 1887 zamieszkał w Rosji i podjął służbę w armii rosyjskiej. W 1890 ukończył studia w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego. Służył w 21 dywizji piechoty w Tyflisie, był także wykładowcą szkoły piechoty w Tyflisie[1].
Powrót do Bułgarii
W okresie normalizacji stosunków rosyjsko-bułgarskich w 18989 Dikow powrócił do Bułgarii, już w randze podpułkownika[2]. Służył w sztabie 3 bałkańskiej dywizji piechoty w Sliwenie, a następnie w sztabie generalnym[1]. W maju 1905 uzyskał pierwszy awans na stopień generalski i dowództwo nad 6 wraczańską dywizją piechoty. W marcu 1907 objął stanowisko szefa sztabu armii, które pełnił do listopada, kiedy został mianowanym komendantem szkoły wojskowej w Sofii. W 1909 objął stanowisko szefa intendentury armii bułgarskiej[1].
Wojny bałkańskie
W czasie I wojny bałkańskiej gen. Dikow zajmował się organizacją zaplecza armii. W czerwcu 1913 objął dowództwo 4 Armii. Zwyciężył wojska serbskie w bitwie pod Kalimanci, a następnie dowodził prawą flanką armii bułgarskiej w bitwie z Grekami w wąwozie Kresna[1]. 2 września 1913 przeszedł do rezerwy.
Zmarł 5 maja 1928 w Sofii.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1882)
- kapitan (Kапитан) (1885)
- major (Майор) (1885)
- podpułkownik (Подполковник) (1893)
- pułkownik (Полковник) (1900)
- generał major (Генерал-майор) (1905)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1913)
Odznaczenia
- Order Waleczności 2. i 3. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra II stopnia z mieczami i III stopnia
- Order Zasługi Wojskowej II stopnia
Przypisy
Bibliografia
- Румен Руменин: Офицерският корпус в България 1878 – 1944 г. Т. 1. Sofia: Издателство „Св. Георги Победоносец“, 1996, s. 245.
- p
- d
- e
Szef sztabu armii Księstwa Bułgarii |
|
---|---|
Szefowie sztabu armii Carstwa Bułgarii |
|
Szefowie sztabu armii Ludowej Republiki Bułgarii |
|
Szefowie sztabu armii Republiki Bułgarii |
|